هر آذرخش نشان دهنده اختلاف پتانسيلي در حدود چند صد ميليون ولت است و مي‌تواند بيشتر از 10 كولن بار به زمين منتقل كند. اين بار معادل باري است كه  الكترون حمل مي‌كنند. طبق تعريف، انتقال يك كولن بار در مدت يك ثانيه برابر يك آمپر است. بنابراين، هر آذرخش خيلي كمتر از يك ثانيه دوام مي‌آورد. ابرهاي توفاني با اندازه متوسط، چند آذرخش در هردقيقه و تواني برابر با چند صد مگاوات (در حدود توان يك نيروگاه هسته‌اي كوچك ) توليد مي‌كنند. وظيفه عمده فيزيك توفانهاي تندري، پيدا كردن توزيع صحيح بار و سازوكارهاي فيزيكي‌اي است كه در پس اين ولتاژها و توانهاي عظيم قرار دارد. تاكنون، عمده تحقيقات بر روي ساختار الكتريكي ابرها متمركز بوده است. بعد از كشف فرانكلين طبيعي بود كه توزيع بار در هر ابر باراني را به صورت ساده زير توجيه كنند: بارهاي مثبت در يك طرف ابر و بارهاي منفي در طرف ديگر آن متمركز مي‌شوند. چنين ساختاري را دو قطبي مي‌گويند. محققان در تلاش خود براي توضيح اين ساختار دو قطبي، دو مدل كاملاً متفاوت در نظر گرفته‌اند كه عبارت‌اند از فرضيه رسوب و فرضيه همرفت.

آذرخشهايي كه در 31 ژوئيه سال 1984، در توفان مهيبي در شهر بندري سياتل آمريكا تخليه شد. هر آذرخش، زمين و آسمان را با پلي كه اختلاف پتانسيل آن به چند صد ميليون ولت مي‌رسد، به هم وصل مي‌كند. آذرخش باري در حدود  الكترون را در كسري از ثانيه به زمين منتقل و حداكثر شدت جريان آن به 10 كيلو آمپر مي‌رسد. هر توفان تندري متوسط، چند صد مگاوات نيروي برق توليد مي‌كند كه با نيروي برق يك نيروگاه هسته‌اي كوچك، برابر است.

تعداد آذرخشهاي ميان ابري، خيلي بيشتر از تعداد آذرخشهاي ميان ابر و زمين است. اما چون ابرها نور طيف مرئي را بشدت پراكنده مي‌كنند، كمتر ديده مي‌شوند.اكنون رادارها، ميكروفونها و جهت‌يابهاي راديويي كه آذرخشهاي ميان ابرها را هم مي‌توانند، ببينند، براي مطالعه آذرخشهاي ميان ابري به كار مي‌آيند.